احساس گناه


ما این احساس رو در خیلی از موقعیت‌های زندگی تجربه می‌کنیم. داشتن احساس گناه که نشون دهنده‌ی داشتن سوپرایگو یا وجدان هست، یک وقت‌هایی سالمه و باید باشه. مثلا وقتی که ظلمی در حق کسی می‌کنیم در این شرایط اگر احساس گناه نکنیم نشون میده وجدانی وجود نداره.
☁️
اما داشتن مداومِ اين احساس، که در بسیاری افراد وجود داره، ناسالمه و می‌تونه خیلی آسیب زننده باشه. نمیگذاره فرد رشد کنه، اعتماد به نفس داشته باشه، خودش رو محق بدونه و به خودش عشق بورزه.
☁️
گفتن مداوم جمله هایی شبیه به اینها توسط والدین، این احساس گناه ناسالم رو به کودک تزریق میکنه و بهش ثابت میکنه که باعث و بانی تمام بدبختی‌هاست!

– من به خاطر تو توی این زندگی موندم
– اگه تو نبودی وضع من اینطوری نبود
– تو پیرم کردی
– بچه دار که شدم دیگه از خودم و علاقه هام گذشتم
– اگه تو نبودی تا الان رفته بودم از این زندگی
– من خودمو وقف تو کردم
– ….
☁️
پس چقدر خوبه که بدونیم اگر زندگی بدون عشق و ناخوشایندی داریم که توش گیر کردیم، مقصرش خودمونیم نه بچه‌ای که به این دنیا آوردیم.
☁️
چقدر خوبه بدونیم که اگه به علاقه ها و خواسته هامون نرسیدیم دلیلش ضعف‌های خودمونه نه وجود فرزندمون.
☁️
چقدر خوبه بتونیم به جای غر زدن به بچه و انداختن تقصیرها به گردن اون، و توجیه ناتوانی خودمون، بلند بشیم و یک تغییر مثبت ایجاد کنیم.
☁️
و چقدر خوبه که قبل از شناخت خودمون و درمان کاستی ها، ناتوانی ها، ناکامی‌ها و ضعف های خودمون، بچه دار نشیم…
☁️

مشاوره

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *